DODSON AND FOGG - Dodson and Fogg (2012, U.K.)


GFreedom Team


dodson and foggIs there still any breath in the body of the UK Progressive Folk-Rock? Apparently there is still some life left in it as yet, and its condition looks hopeful. The freshly on the stage band DODSON & FOGG seems to be doing a great job in reviving the scene of 70’s English Folk Rock.





Since we are already on the subject let us have a closer look on the band. Their name derives from two characters taken out of Charles Dickens’ book The Pickwick Papers (“The Posthumous Papers of the Pickwick Club”, known also as “The Pickwick Papers” issued back in 1836).
The founder/composer/singer/guitarist of the band Chris Wade is the new troubadour who in his wish to bring back the Folk-Rock of 70’s, gathered an impressive list of names in order to surprise us.

Check it out yourselves:

Chris Wade: Songs, Vocals, Guitar
Celia Humphris (of “Trees”): Vocals
Judy Dyble (of “Fairport Convention”): Vocals
Alice White: Violin
Allie Davies: Cello
Nik Turner (of “Hawkwind”): Flute
Kzrysztof Juzskiewicz (of “Skin Alley”): Accordion
As you can see the names on this list are legendary.

Let us take a closer look on the record now.

It was released in October of 2012 and immediately received praising reviews from English musical press of importance. And the truth is that, without bringing anything new into the musical scenery it did achieve becoming a great first example. It takes us back to the 70’s almost as if a time machine, with an overall quality of sweet melancholic tunes. The most characteristic element of this record is the total absence of percussion instruments. The basics are strings and wind instruments.

Undoubtedly the style is that of Folk-Rock Ballads without any special ups and downs, as a matter of fact the whole album has got a bit of a “flat” feeling. It is as if it moves on the same speed at all times. If one goes through the record song by song without listening to the entirety of it, the songs will seem from good to great, however when they are put together in one record, the result comes off a little “heavy”. The general sound is plain and is based on the acoustic guitar whereas the flute and the violin (mainly) add the finishing touches on the musical canvas of Mr Wade. A very welcome and pleasant addition to the composition of some songs would be the electric guitar.

At many points you might find yourself comparing the record with some of the bands of the past. But if I had to name only one, without a second thought I would say DONOVAN. Not because the songs remind me of DONOVAN, not at all, but because of the general feeling of the entire record.

The 12 songs which are in the record, range from 2.09 minutes to 4.40 minutes long but all of them are worthy of attention. With a total of 35 minutes, the record is sure to remind you of other times. After listening to it for 4 or 5 times the songs I favored were: “All Day long”, “Nothing at all”, “Endless Sky” and “Weather Changes”. Of course this applies only to my personal perspective, others may discover different songs more to their likings.

Finishing this presentation, I would like to conclude that although not extraordinary, DODSON & FOGG created a truly great record which makes me think that they will have a future. The fans of traditional English Folk-Rock scene will certainly be very pleased with it, however, progressive folkers may find it a little boring.

But this doesn’t change the fact that this album deserves praise and a place in the collection of those who favor this type of music.

My rate for the album would be 3/5



DODSON & FOGG: Dodson & Fogg (2012)

Υπάρχει ζωή στον πλανήτη UK Προοδευτικό Folk- Rock? Και όμως υπάρχει! Και τα νέα δείγματα αυτής της ζωής ειναι πολύ ελπιδοφόρα θα έλεγα. Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα πολύ φρέσκο συγκρότημα, τους DODSON & FOGG οι οποίοι αποφάσισαν να αναβιώσουν -με πολύ καλό τρόπο είναι η αλήθεια- την Αγγλική Folk Rock σκηνή της δεκαετίας του ’70.

Και μια και μιλάμε για ένα νέο συγκρότημα, να πούμε και ορισμένα στοιχεία γι’αυτούς. Δεν υπάρχει κανενας Dodson ή Fogg στο συγκροτημα! Τα ονόματα αυτα βασίζονται σε δύο χαρακτήρες του πρώτου βιβλίου του Charles Dickens (“The Posthumous Papers of the Pickwick Club”, που είναι επίσης γνωστό ως “The Pickwick Papers” και που εκδόθηκε το 1836).

Ο ιδρυτής/συνθέτης/τραγουδιστής/κιθαρίστας του συγκροτήματος, είναι ο Chris Wade, ίσως ο νέος τροβαδούρος της Αγγλικής Folk-Rock σκηνης. Θέλοντας (προφανώς) να αναβιώσει το κλίμα και τη μουσική της Folk σκηνής της Αγγλίας του ’70 μάζεψε γύρω του μερικά πολύ δυνατά ονόματα του χώρου και αποφάσισε να μας εκπλήξει!

Για την ιστορία να αναφέρω τη σύνθεση του συγκροτήματος σε αυτό το δίσκο, για να πάρετε μια ιδέα:
Chris Wade: Σύνθεση, Φωνητικά, Κιθάρα
Celia Humphris (των “Trees”): Φωνητικά
Judy Dyble (των “Fairport Convention”): Φωνητικά
Alice White: Βιολί
Allie Davies: Τσέλο
Nik Turner (των “Hawkwind”): Φλάουτο
Kzrysztof Juzskiewicz (των “Skin Alley”): Ακορντεόν

Όπως βλέπετε τα ονόματα που συμμετέχουν στο δίσκο δεν χωρούν αμφισβήτησης! Ενα άλλο χαρακτηριστικό στοιχείο του δίσκου είναι η παντελής έλλειψη κρουστών. Εδώ το βασικό λόγο έχουν τα έγχορδα και τα πνευστά όργανα.

Ας περάσουμε όμως και στο δίσκο...
Κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2012, και απέσπασε θριαμβευτικές κριτικές από μεγάλο μέρος του Αγγλικού μουσικού τύπου. Και πραγματικά ο δίσκος χωρίς να μας φέρνει κατι νέο, είναι ένα πολύ καλό πρώτο δείγμα. Μας μεταφέρει άμεσα στη δεκαετία του ’70, με μια γλυκιά μελαγχολία που τον χαρακτηρίζει σαν σύνολο.

Το μουσικό στυλ είναι καθαρά folk μπαλάντες, χωρίς ιδιαίτερα ξεσπάσματα, κάτι που όμως κατά τη γνώμη μου κάνει την ακρόαση λίγο κουραστική. Αν μπορώ να χρησιμοποιήσω αυτή τη λέξη, ο δίσκος είναι λίγο flat. Κινείται ολόκληρος σε μία ταχύτητα. Και αυτό εμένα με κούρασε. Ενώ αν πάρεις τα τραγούδια ένα-ένα, τα περισσότερα είναι από καλά μέχρι πολύ καλά συνθετικά και όλα μαζί δημιουργούν ένα σύνολο κάπως ‘βαρύ’. Ο ήχος του δίσκου είναι λιτός, βασισμένος στην ακουστική κιθάρα, ενώ το βιολί και το φλάουτο (κατά κύριο λόγο) χρωματίζουν με όμορφες πινελιές τον μουσικό καμβά του κύριου Wade. Ευχάριστη και καλοδεχούμενη η προσθήκη της ηλεκτρικής κιθάρας σε ορισμένα τραγούδια.

Υπάρχουν αρκετά σημεία που μπορεί να σας θυμίσουν άλλα συγκροτήματα από το παρελθόν, αλλά εάν έπρεπε να τον παρομοιάσω με ένα μόνο, θα έλεγα χωρίς δεύτερη σκέψη DONOVAN. Και όχι επειδή τα τραγούδια θυμίζουν τον DONOVAN, αλλά για το γενικότερο ύφος του δίσκου.
Ο δίσκος περιέχει 12 τραγούδια όλα μικρής διάρκειας (2.09 το μικρότερο, 4.40 το μεγαλύτερο) που όμως είναι όλα αξιοπρόσεκτα. Με συνολική διάρκεια περίπου 35 λεπτά παραπέμπει σίγουρα σε άλλες εποχές. Με τις 4-5 πρώτες ακροάσεις που έκανα νομίζω ότι αυτά που ξεχωρίζουν είναι τα «All Day long», «Nothing at all», «Endless Sky», και «Weather Changes». Αυτό βέβαια αφορά το προσωπικό μου γούστο, ο καθένας μπορεί να βρει άλλα της αρεσκείας του.

Και ολοκληρώνοντας αυτή την παρουσίαση, να πω ότι σαν πρώτο δείγμα είναι πραγματικά αν οχι υπέροχο, πολύ καλό, και σίγουρα ιδιαίτερα ελπιδοφόρο για τη συνεχεια. Οι οπαδοί της Αγγλικής παραδοσιακής folk-rock σκηνής σίγουρα θα το ευχαριστηθούν, γιατί σε όλους αυτούς απευθύνεται ξεκάθαρα. Οι progressive folkers ισως το βρουν κουραστικό και βαρετό.

Είναι όμως ένα πολύ τίμιο άλμπουμ που σίγουρα έχει θέση στη δισκοθήκη οποιουδήποτε αρέσκεται σε αυτό το στυλ της μουσικής.

Η Βαθμολογία μου: 3*/ 5*


«Τα μουσικά έργα παρέχονται μόνο για ιδιωτική χρήση κάθε επισκέπτη / χρήστη και απαγορεύεται η με οιονδήποτε τρόπο περαιτέρω εκμετάλλευση αυτών χωρίς την προηγούμενη άδεια της ΑΕΠΙ».

Terms of Use

© JustIn Case Prog Radio